We Worden De Tranen Van De Geschiedenis

De Vraag Om Een Fatsoenlijk Mens Te Zijn In Een Onfatsoenlijke Wereld
door umair haque, 24 feb. 2026

Ik wil niet dat jij dat doet. Ik wil niet dat ik dat doe. Ik wil niet dat iemand van ons dat doet.

Blijf dit spelletje spelen.

Doen alsof. Dat de vraag om een fatsoenlijk mens te zijn in een onfatsoenlijke wereld vermeden kan worden. Genegeerd. Weggewenst. Dat het niet alles is, nu, het begin en het einde, het fundament en de hoeksteen. Laten we even praten. Ga met me rond het vuur zitten.

Ik weet dat sommigen van jullie mijn schrijfsels missen. En ik zal meer voor jullie schrijven. Maar.

Er zijn talloze berichten, essays en artikelen online. En ze zeggen nu allemaal hetzelfde. Hetzelfde wat we jaren geleden al zeiden. Mensen zoals jij en ik. Herinner je je die tijd nog? Toen noemden ze ons doemdenkers, pessimisten, alarmisten en hysterici.

Tegenwoordig schrijft elke halve gare uit de financiële wereld en de tech-industrie tirades over het einde van de wereld zoals we die kennen.

Grappig hoe de tijden veranderen.

Mijn taak, voor zover je het een taak kunt noemen, is om intellectueel te zijn. Maar de taak van een intellectueel is niet alleen maar loze praatjes verkondigen. Ik heb dit jaren geleden al voorspeld, jij weet het, ik weet het, we hebben het er vaak over gehad, en jij wist ook dat het eraan zat te komen.

Tijden veranderen, en wij allemaal moeten meeveranderen.

Moeten we deze tirades blijven lezen over hoe slecht, verschrikkelijk en afschuwelijk alles is? Kijk, vroeger, toen we dit allemaal bespraken, was het anders.

Het was een voorspelling. En omdat jij en ik humanisten zijn, mensen met een ziel, opgeleid, geletterd, beschaafd, was het doel van deze voorspellingen om alle catastrofes die we voorzagen af te wenden. Fascisme, ineenstorting, verwoesting, de Gestapo, de vermoeide massa's verslaafd aan de verdovende dopaminekick van porno, cryptovaluta of haat op hun schermen. Het doel was om het te veranderen, zoals een wijze man ooit zei.

Nu, dit is geen voorspelling. Nou ja, misschien wel voor de macho's die het niet zagen aankomen. Maar we leven nu vooral in de wereld die mensen zoals jij en ik voorspelden. Het is een wereld die uit elkaar valt. Het is een giftige mengeling van alle dystopieën die je je maar kunt voorstellen. Feodalisme, fascisme, lijfeigenschap, geweld, woede, domheid, dwaasheid, de hele menselijke geschiedenis herhaalt zich hier en nu.

En dus is de vraag: waar gaan we heen?

Ik zei altijd tegen jullie: de tijd van waarschuwingen is voorbij. We hebben het geprobeerd. Velen van ons echt. Ik heb mijn carrière opgeofferd om het te proberen, en werd al snel geboycot door de Amerikaanse media, uitgeverijen, enzovoort. Velen van jullie hebben er ook een prijs voor betaald. Nu zal iedereen een prijs betalen.

De tijd is nu voorbij de waarschuwingen. Nu is het tijd om er iets aan te doen.

Jij en ik weten wat de toekomst in petto heeft. Er is geen groot mysterie meer aan verbonden. Of wel? Ik veronderstel dat er nog wel een mysterie is voor mensen die het nog steeds ontkennen, maar dat geldt altijd voor hen. Nu is de toekomst onomstotelijk zeker. Amerika stort in. Over tien jaar zal het een ruïne zijn. Nee, de problemen zullen niet zomaar opgelost worden. Terwijl Amerika instort, zal de wereld verder destabiliseren. Geweld en conflicten zullen uitbreken, zoals nu al het geval is. Amerika zal zijn verderfelijke mix van fascisme en feodalisme exporteren waar het maar kan. Wat er overblijft aan macht zal proberen de wereld te verdelen.

Heeft het zin om hierover te discussiëren? Om het steeds maar weer te herhalen?

Kijk, als we al die tirades lezen, rijst de vraag: waarom doen we dit steeds opnieuw? Freud zou dit een herhalingsdwang hebben genoemd. Ik denk dat we het doen omdat we eenzaam zijn. Hier zitten we dan, midden in deze rampzalige toekomst. En terwijl we deze eindeloze stroom essays, artikelen en berichten tot ons nemen die ons vertellen hoe erg het eigenlijk is, voelen we ons tenminste minder alleen. Nu staat er een hele rij auto's vlak naast ons, die tegen dezelfde muren botsen.

Ik veronderstel dat dat de pijn verzacht.

Maar het verandert niets aan het feit dat dit allemaal een ramp is, en misschien breekt je ruggengraat, of misschien je nek.

Het doel van intellectueel zijn is voor mij nooit dit geweest. Dit is goedkoop, om het erin te wrijven, om simpelweg gezelschap te bieden terwijl een nek breekt en een ruggengraat verdraait en verbrijzelt. Dat is leeg, hol, oppervlakkig, en ja, ik heb minachting voor mensen die denken dat alles nu al vreselijk is, maar ik heb ook minachting voor degenen onder ons die, haha, hen vertelden dat het zo zou worden. Iedereen zou een gezonde minachting voor domheid moeten hebben, anders beland je er zelf in.

Intellect is een hefboom voor verandering. Als intellect dat niet is, wat is het dan waard? Denk je dat Rousseau of Locke alleen maar schreven om nutteloze theorieën te bedenken? Was De Graaf van Monte Cristo, toen Dumas schreef, slechts een roman, of een meedogenloze handleiding voor bevrijding – mentaal, sociaal, spiritueel – in een tijdperk van revoluties?

Misschien begrijp je wat ik bedoel.

Mijn taak is nu, denk ik, om je te helpen jezelf te bevrijden uit de klauwen van de ineenstorting. Havens is daar een onderdeel van. Een groot onderdeel, als ik eerlijk ben. Je zult niet alleen "geld verdienen", je zult ook leren hoe de wereld echt in elkaar zit en hoe het ermee gaat.

Wat betreft schrijven, daar ben ik niet zo zeker van. Ik denk dat een goedeIntellectueel is altijd een beetje onzeker. Om eerlijk te zijn, weet ik nu niet meer wie ik moet zijn. Amerika wil geen intellectuelen. Angelsaksische samenlevingen niet. Ze willen oplichters en bedriegers – vandaar Trump. Ze willen zelfhulp om de schijn op te houden dat individualisme, materialisme en transactionalisme problemen van systemische, institutionele, spirituele en collectieve omvang kunnen oplossen.

Dat ben ik niet. Ik weet niet wie ik nu moet zijn. Dat is geen noodkreet. Dat is gewoon een bekentenis. Mijn hart is gebroken, op veel manieren, na de periode in mijn leven waarin ik probeerde te waarschuwen, en waarin ik op een zwarte lijst werd gezet, geboycot, veracht, gehaat, enzovoort. Ik heb er geen pijn meer van. Maar ik voel me wel… vrijer. Het is een genot om iets anders en iemand nieuws te zijn. Dat is het altijd. Ik voelde me ook gevangen in dat alles.

En te midden van dit alles stuiten we op de fundamentele vraag: wat betekent het om een fatsoenlijk mens te zijn in een onfatsoenlijke wereld? Hoe noem je een intellectueel in een maatschappij die intellect haat? Hoe noem je mensen zoals wij, die het beste voor iedereen willen, in een maatschappij die het slechtste voor iedereen wil? Wat zijn we nu? Wie ben ik nu?

Ik weet het niet. Als jij het weet, laat het me dan weten. Wat ik wel weet, is dat dit de vraag is die mij bezighoudt. Het is de grote vraag van onze tijd. En al die onzin en flauwekul die ik zie als ik een Amerikaanse boekhandel binnenloop – oppervlakkig, allemaal overlevingsgidsen voor een implosief kapitalisme – bevestigt alleen maar hoe ver we verwijderd zijn van de implosieve zwaartekracht en de verschrikkelijke waarheid van deze meest dringende en moeilijke vraag.

Wat betekent het om een fatsoenlijk mens te zijn in een onfatsoenlijke wereld? Ik vraag me dit 's nachts wel een miljoen keer af. Is het genoeg om... gewoon de soort tirades te schrijven die nu zo in de mode zijn? Geeft dat een goed antwoord op de vraag? Moet ik er gewoon mee stoppen en een fijn leven leiden als muzikant? Niet goed genoeg. Waar moet ik beginnen? Waar moeten we überhaupt beginnen?

Wacht maar tot die dwazen die ineens doorhebben dat het kapitalisme instort, ook nog eens klimaatverandering ontdekken. Lach gerust, want dan is het ook te laat.

Er schuilt een zekere zinloosheid in het soort mensen dat we zijn, in samenlevingen, te midden van mensen die zo corrupt, vergiftigd en verdorven zijn. Maar er schuilt ook een zekere nobelheid in. En schoonheid. De tragedie zelf geeft het allemaal betekenis. We worden de tranen van de geschiedenis. Wij zijn de enigen met een ziel die nog kan huilen.

En er schuilt iets minder tragisch in de hulpeloosheid die mensen zichzelf nu hebben aangedaan. Iets pathetisch. Lelijks. Ze hebben geaccepteerd dat de wereld onfatsoenlijk is en dat ze er niets aan kunnen doen.

En is dat niet obsceen?

Dat wens ik je nooit toe.

Hoe meer tijd we verspillen aan dingen die we al weten, hoe hulpelozer we worden. Hoe meer we ons neerleggen bij fatalisme, hoe meer we existentiële nietsnutten worden. Hoe meer we zeggen: de vraag of je een fatsoenlijk mens bent in een onfatsoenlijke wereld doet er niet toe, hoe meer we sterven, in menselijke zin, niet alleen in fysieke zin. Wat blijft er uiteindelijk van ons over als we obsceniteit accepteren door berusting? Nu moeten we nieuwe manieren vinden om elkaar te omarmen en een toekomst te creëren, wat die ook moge zijn.

Het alternatief is de hulpeloosheid die nu zo in de mode is. Ik verwerp die. Ik zweer die af. De taak van een intellectueel is om deze grootste demon uit te drijven.

Ik denk dat ik bedoel dat de taak van een intellectueel expansie is. De expansie van handelingsvermogen. Van bevrijding. Toen Dumas De Graaf van Monte Cristo schreef, was het niet zomaar een roman over een ontsnapping uit de gevangenis. Het was het verhaal van de mensheid op dat moment in de geschiedenis, die ontsnapte aan de gevangenissen van het feodalisme, de lijfeigenschap en het rijk. Al die gifstoffen die we nu weer gedwongen worden te drinken.

Wat ik doe, moet je altijd verrijken. Ik hoop dat het dat doet. Als ik een tijdje stil ben, is dat omdat... ik eraan werk. Ik wil geen cel zijn in de gevangenis van de menselijke geest die dit tijdperk is geworden. Mijn taak is om je te bevrijden. Havens is een klein pad in die richting. Er komt meer. Dat is altijd mijn taak geweest, denk ik, ongeacht de prijs die ik ervoor heb betaald. Daar heb ik me nooit druk om gemaakt. Zo ben ik niet.

Je moet het verschil begrijpen tussen deze vraag en alle andere. De wereld is altijd ten einde geweest, en ze is altijd een nieuw begin geweest. De vraag is welke keuze we maken.

Veel liefs,

Umair (en Snowy!)
http://www.havens.fund
http://www.theissue.io
Leven
Nieuws
Psychologie
Politiek
Zelfverbetering

Umair Haque
Geschreven door Umair Haque
231.000 volgers