Verwerp Een Wereld Die Zo Pijnlijk Dom Is

De Enige Mensen Met Wie Ik Nog Praat, Zijn Degenen Tegen Wie Ik Het Stilzwijgend Kan Zeggen
Door Umair • 12 juni 2026

Ik Verwerp Een Wereld Die Zo Pijnlijk Dom Is, En Jij Zou Dat Ook Moeten Doen

Hoi! Hoe gaat het met iedereen? Sorry dat ik de laatste tijd niet veel heb geschreven. Ik ben ziek geweest. Van het licht. Sommige zomers zijn nu eenmaal zo. Vampierenblues. En misschien is de waarheid ook wel…

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Haha. Dat is zeldzaam voor mij. Maar ik denk dat de wereld is veranderd. En ik ook.

Ik voel me vervreemd van de tijd waarin we leven. Het is vreemd voor me. Ik kijk naar de mensen om me heen. En ik vraag me af. Waarom willen ze hun leven zo verkwisten? Hieraan? Ik weet zeker dat je begrijpt wat ik bedoel. De verdovende waas van het scherm. Ik, ik, ik. Niets, niets, niets.

Van Gogh zei ooit: "Kunst is om degenen te troosten die door het leven gebroken zijn." Wat bedoelde hij daarmee? Waarom is dat belangrijk? Wat is mijn punt? Waar wil ik met dit alles heen? Verdorie, Umair, waar is de clou? Je moet ze binnen de eerste tien letters al binnenhalen! Fuck Van Gogh! Show Me The Money!

Ik weet niet wat ik nu over de wereld moet zeggen. Wacht, dat is niet helemaal correct. Ik denk dat er niets is wat de moeite waard is om over te zeggen, behalve precies dat. Wat kun je zeggen over... niets? Ik kijk naar de tijd, de wereld, en nu? Ik voel er niets meer bij. Ik haal mijn schouders op. Ik heb wel betere dingen te doen met mijn tijd, bewustzijn en energie dan het hieraan te verspillen. Het is niet gepast, of gezond, om je druk te maken om mensen die zich niet om zichzelf bekommeren.

Wat is het nut van een gebroken hart? Die vraag gaat dieper dan je misschien denkt. Van Gogh vroeg zich dat ook af. Hij keek naar velden, bomen, de lucht en zag ze op een nieuwe manier. Wat zie jij als je naar de wereld kijkt? Dit is wat ik zie.

Wat kun je zeggen over... die schokkende domheid... die absolute lafheid... die allesoverheersende idiotie... waar we door omringd worden? Ik weet zeker dat er mensen zijn die er eindeloos over kunnen praten. Bel Ezra Klein of Mehdi Hasan of wie dan ook. Het is een lange lijst, voornamelijk mannen, en ze hebben allemaal die constante blik van verontwaardiging en verbijstering. Wauw, alsof het allemaal zo'n raadsel is. Wat een brave jongens.

Ik? Ik vraag me af: waarom zou ik me er druk om maken? Meen je dat nou? Haha. Zien ze dan niet in wat voor wereld we nu leven?

Laat ik het maar hardop zeggen.

Mensen hebben hun keuzes gemaakt. En het zijn verdomd idiote keuzes.

Moeten wij, de bedachtzame, verstandige en aardige mensen, ons leven blijven verkwisten aan deze hopeloze, zielige idioten? Proberen ze te redden... van zichzelf? Dat is wat ons is geleerd. Maar het is fout.

En dit is de werkelijk grote morele en intellectuele vraag waar we voor staan. Niet: kunnen we de wereld redden, de democratie herstellen, oorlog, honger, enzovoort beëindigen? LOL. Dat is ons niet gelukt. Dat deel is voorbij. Want mensen zijn gewoon onbegrijpelijk dom, en worden met de microseconde dommer. Nu is de vraag: hoeveel van ons leven verspillen we nog aan mensen die hun hersenen hebben laten veranderen in grijze neurale brij, die er oprecht van genieten om volledig hersenloos te leven, wier uitgeholde hersenschors alleen nog maar kleine naaldjes bevat die eindeloos automatisch dopamine-shots afgeven van TikTok, YouTube, demagogen, haat, woede, complottheorieën, influencers, AI-vriendinnen, of wat voor stomme onzin het ook is op deze dag, maand, jaar? Heb je ooit een menselijk brein zien imploderen tot een brij? Je leeft er middenin.

Degenen onder ons die, ik weet niet, nog drie functionerende hersencellen over hebben, weten hoe dit soort keuzes aflopen. Weten, niet gissen, veronderstellen, verbeelden of speculeren. Weet je wat, we lezen wel eens een boek of twee. En toch. Daar staat die "verbaasde" Trump-aanhanger in de hoek, die zich afvraagt waarom ze armer worden, daar staat die boze, kinderachtige man in de andere, die zeurt dat meisjes hem niet leuk vinden, alsof een chagrijnige, mokkende, vrouwenhater zijn het krachtigste afrodisiacum ter wereld is, haha, daar staat een arme kerel, die een door de oceaan geboren baby met de verkeerde huidskleur de schuld geeft van zijn eigen mislukte leven, in plaats van zijn pijnlijk domme bewondering voor de monsters die hem uitbuiten onder de loep te nemen.

Misschien wil jij je leven hieraan verkwisten. Ik niet. Niet meer.

We leven in hun fantasie. Waar trekken we de grens en keren we ons terug?

Weet je wat ik daarover te zeggen heb? Laat maar zitten. Ik vertrek. Ik verwerp het. Ik weiger. Ik ben eruit, klaar, ik ben klaar met proberen deze zielige idioten te redden. Jullie leven in deze smakeloze, waardeloze fantasie, stomme klootzakken. Maar vraag me niet meer om jullie te redden, en reken er ook niet meer op dat mensen zoals ik jullie van jullie eigen domheid redden. Dat zouden we niet moeten doen.

Ik geef de voorkeur aan een leven. Bewustzijn, waarheid, schoonheid, vreugde, liefde. Ik wil leven. Jullie sterven deze dood door duizend miljardairs, demagogen, idioten, zelfdestructieve figuren. Ik ga leven. Jullie hebben voor de dood gekozen, en dat is wat dit allemaal is, op een dodelijk reële manier trouwens. Dus, absoluut, met volledige zekerheid, verdomme het lot van slavernij, zelfvernietiging en domheid – en dan ook nog eens eeuwig slachtoffer spelen, en dan huilend bij mensen zoals wij aankloppen om jullie te redden zodra jullie de puinhoop zien die jullie hebben gemaakt, oh nee, ik wil democratie terug, ik wil een toekomst, ik wil geld, laat ze het me niet allemaal afpakken. Weg met die vicieuze cirkel van ellende.

Dus…

Wat valt er nu nog te zeggen? Niets. Laat AI maar kletsen over wat er nog van ons over is. We zijn innerlijk al dood. Er is iets in ons gebroken in de afgelopen tien jaar. Alles in ons. Verstand, geest, ziel, intellect, morele horizon, verbeelding, sociale vaardigheden, fatsoen, het idee dat we iets anders zouden moeten zijn dan gehoorzame kleine narcisten die buigen en kruipen voor de systemen die ons kleineren en tot slaaf maken.

Wat een lot is dat. Om een soort gewillige slaaf te worden, een medeplichtige aan je eigen ondergang, om op de knop van je eigen ontmenselijking te drukken. Maar mensen doen dit nu elke dag, juichend, lachend, giechelend, grinnikend. Ze kennen niets anders. En laten we eerlijk zijn: hoe hard we het ook geprobeerd hebben, we kunnen ze geen moer leren.

Waarom is dat? Haha, wie maalt daar nou om? Misschien is het verkeerd van me om dat te zeggen. Maar voor het eerst in mijn leven wil ik het antwoord zelf niet onder ogen zien. We kennen het antwoord trouwens allemaal. Mensen zijn echt zo zwak. Ze zijn echt zo dom. Het is surrealistisch, maar alles wat we in de loop der millennia in de menselijke beschaving hebben bereikt, van de eerste scholen van Aristoteles en Plato tot universiteiten, wetenschap, literatuur en kunst – uiteindelijk heeft niets van dat alles deze idioten ook maar iets kunnen leren.

Niet één ding. Niet…één. Ik meen het. Niet…democratie is goed voor je, sukkel. Niet…het systeem dat je uitbuit zal je nooit bevrijden, dus probeer je ertegen te verzetten. Niet…enorme concentraties van rijkdom en macht zijn slecht voor de samenleving. Niet…iedereen verdient waardigheid, middelen en respect. Niet…er zijn onschendbare rechten die de basis vormen van het beschavingsproject, en dat project draait om zelfverwezenlijking, niet op een narcistische manier, maar op een ruimhartige, nobele en duurzame manier.

Verdomme, geen van deze lessen is echt blijven hangen. Het is niet alleen ontmoedigend als je erover nadenkt, het is ook verbazingwekkend, want we lijken getuige te zijn van de dood van de menselijke geest, in al zijn vormen.

Wat kun je zeggen tegen mensen die in alle opzichten vanbinnen dood lijken? Luisteren ze wel? Moet je je er überhaupt druk om maken? Hé, je schreeuwt, luister, je bent... je eigen keel aan het doorsnijden! Dat is geen ketting, dat is een scheermesje. Maar wie raakt er gewond als je een wapen probeert af te pakken van een suïcidale gek? Jij.

We kunnen het. Analyseren, psychoanalyseren, ontleden, rechtvaardigen, rationaliseren, verklaren, intellectualiseren. Wij, als bedachtzame mensen die we zijn, kunnen elkaar allerlei rationele argumenten aanreiken, van economie tot jeugdtrauma's, van sociale isolatie tot emotionele en materiële ontbering, van historische cycli tot biochemie, en ga zo maar door. En weet je wat? Dat doet er ook niet meer toe. Want we hebben het hier niet over kinderen, en sterker nog, het zijn niet langer zij op wie we ons moeten richten.

Oh nee, die arme kindjes, wil er alsjeblieft iemand voor ze huilen? Zij zijn de echte slachtoffers van de wereld. Niet kleine kinderen die sterven als ze door bommen worden verscheurd. Sorry, ik kan niet meer aan zulke mensen denken. Nu zie ik deze fucking idioten als medeplichtigen aan hun eigen ondergang. En ik heb weinig tot geen medelijden meer met ze, want het is niet aan mij om dat te hebben. Hun eigen zelfvernietiging is zowel de misdaad als de straf. En nee, ik kan die 'keuze' niet 'respecteren', hoe modieus het ook is om therapeutisch jargon na te papegaaien en te doen alsof we ieders keuzes voor alles moeten respecteren. Sommige keuzes zijn echt fataal stom.

Dus er valt niets meer te bespreken, als je het mij vraagt. Tenminste, niet op de manier waarop we er normaal gesproken over praten. Hoe is de wereld hier terechtgekomen? Verdomme, we weten het nu toch wel. Kunnen we alsjeblieft ophouden met die onzin?

Kunnen we alsjeblieft stoppen met doen alsof?

Kijk eens naar die idioten.

Denk je dat ze überhaupt nog een fatsoenlijke zin kunnen formuleren, laat staan democratie of beschaving kunnen opbouwen? Waar gaat de wereld naartoe? Vermoord me met een lekker warm cyanidebad, ruk mijn ogen eruit, Oedipus... Jezus... in godsnaam... verdomme, we weten het allemaal. Kijk gewoon eens naar die idioten. Dit zijn mensen die lyrisch kunnen doen over 25 TikTok-influencers, maar waarschijnlijk geen 25, ik weet niet, grote denkers uit de geschiedenis, kunstenaars, dichters, wetenschappers, staatshoofden, wie dan ook, kunnen opnoemen. Denk je dat ze in staat zijn de ernst van hun fouten te begrijpen of toe te geven?

Ik denk het niet. Dus, gaat er iets veranderen? Verdomme... dat weten we ook allemaal.

Kijk eens naar die fucking idioten. Hoe meer we ze proberen te leren, hoe minder ze ervan opsteken.

Weet je wat dat van ons maakt? De echte idioten. Ons werd geleerd: nee, nee, je moet je leven verkwisten om de idioten te redden. Met kunst, wetenschap, literatuur, waarheid, schoonheid, goedheid, kennis, rede. Verdomme! Het was fout. Niets had fouter kunnen zijn, eigenlijk.

Ik ga in ieder geval niet langer de grootste idioot zijn. Als deze dwazen zichzelf willen vernietigen, prima, ga je gang. Ik ga me er niet meer mee bemoeien. Ik ga geen moment meer van mijn leven verspillen om het te stoppen. Het spijt me dat ik zoveel tijd heb verspild.

Ik heb er al genoeg van. Mijn fout. Ik wou dat ik een cynischer, gemener, meedogenlozer klootzak was geweest, want, verdomme, kijk eens naar ons, de fatsoenlijke en bedachtzame mensen, waar we allemaal zijn beland. Wij zijn degenen die genaaid zijn. Geef het toe, als je de ballen hebt. Ik weet dat je die waarschijnlijk niet hebt, maar dit is de enige plek waar echte verandering begint, voor ieder van ons, of voor ons allemaal. Zeg me dat je niet ook het gevoel hebt dat je je leven hebt verkwist. Ga je gang, lieg maar tegen me.

En daarom vier ik nu eindelijk eens dat de idioten zichzelf in de problemen brengen. Laat ze maar, moedig ze aan, applaudisseer ze, probeer ze niet meer tegen te houden. Dat is wel het minste wat ze verdienen. Om die reden heb ik er niets meer over te zeggen.

Ik heb gefaald, wij hebben gefaald, al onze paradigma's hebben gefaald, en alles wat we voor de wereld wilden was een stomme grap. Dat klinkt bitter, maar dat is het niet. Het is een opluchting. Laten we de verdomde waarheid onder ogen zien.

Laten we het maar hardop zeggen.

Laten we er niet langer over nadenken. "De gemiddelde mens" is een complete idioot. En dat is nog zacht uitgedrukt. Iemand die in principe niet in staat is om iets te begrijpen, te willen, nodig te hebben of na te streven, behalve neuken, eten en doden. Daarom zijn ze zo makkelijk te verleiden door dingen die zo verbijsterend idioot zijn als die eindeloze scroll-algoritmes die hen voeden met goedkope fantasieën over seks, geweld, geld en macht, een oneindige lus van pure doodsdrift. En daarom zijn alle lessen van de afgelopen tienduizend jaar weer eens op niets uitgelopen.

Wat is het nut van een... gebroken hart? Ik heb niets meer te zeggen. Behalve dan daarover.

Ik had het mis. De slechteriken hadden gelijk. Mensen zijn niet waard wat we ze hebben aangeboden, al die prachtige schatten, beschaving, democratie, wetenschap, kunst, literatuur. Niet in mijn ogen, maar objectief gezien. Kijk eens naar de stand van zaken, haha. Wie heeft dat allemaal gedaan? "De gemiddelde persoon" deed dat, wie dat ook moge zijn, wat iedereen, niemand, iemand, wie dan ook is.

Laat het allemaal maar branden. Gooi olie op het vuur. Staat het toch al niet in brand? Wat is het nut van een gebroken hart? Wie geeft er nou om zo'n pathetisch, stom en nutteloos tijdperk, zo erg zelfs dat het tragisch noemen er een nobelheid aan toekent die het niet heeft? Wie zou dat moeten doen? Ik niet meer. Jij ook niet. Onze verantwoordelijkheid eindigt hier.

De slechteriken hadden gelijk. Dat is niet tragisch en niet nobel. Daar zit geen kunst, schoonheid of zelfs maar waarheid in. Er is alleen maar een gevoel van leegte. Slechteriken zijn dom. Slimme mensen zijn meestal goed. En dus is de tragedie, mijn vrienden, mensen zoals wij. We hebben geen plaats meer in deze wereld. We zoeken naar iets dat niet bestaat. De slechteriken hadden gelijk over de bodemloze domheid van "de gemiddelde mens", en ze hadden ook gelijk over ons, over de nutteloosheid en nog diepere domheid van het proberen goed, fatsoenlijk en wijs te zijn, als mensen slechts rauwe lusten zijn om te neuken, te eten en te doden. Wat valt er daarna nog te zeggen? Wat is het nut van wetenschap, literatuur, kunst, enzovoort, daarna? LOL, is er überhaupt nog een nut? Laat AI het maar hebben, en laat de fascisten de rest maar hebben. Geniet van die toekomst, klootzakken. Ik hoop dat jullie het fijn vinden om arm en tot slaaf gemaakt te zijn.

Als deze machtige pijlers van de beschaving allemaal instorten in de grimmige tanden van de eindeloze cyclus van "red die verdomde idioten van zichzelf", dan ben ik er in ieder geval klaar mee. Laat maar zitten, probeer zelf maar die verdomde idioten van zichzelf te redden. Veel succes met het verkwisten van je leven aan die specifieke onderneming.

Het nut van een gebroken hart is om iemand anders te vinden met een gebroken hart. En daarin zijn mensen zoals wij anders. We zoeken niet alleen naar gebroken weerspiegelingen van onszelf in algoritmes, spiegels, likes, fans, volgers; we zijn niet zomaar rauwe zombies met een honger die schreeuwen: 'Fuck, eet, dood, fuck, eet, dood!' We zijn niet zomaar een eindeloos narcisme dat in het niets uiteenspat. De randen van een gebroken hart passen alleen om, in, bij een ander gebroken hart. En dat is de essentie van alles: beschaving, kunst, wetenschap, literatuur, leven, alles. Liefde.

Herinnert iemand zich dat nog? Nee, want mensen zijn echt zo ontzettend dom. Zo dom zelfs dat ze dit de wereld hebben aangedaan. Dit alles, en ik hoef de feiten niet voor je op te sommen.

De essentie van een gebroken hart is liefde, en dat is het doel van de mens, die verloren, alleen, bang en naakt is in tijd, ruimte en voor het lot. En toch staan we hier, kijkend naar een wereld die niet eens een vinger uitsteekt om deze oeroude, simpele en overduidelijke waarheid na te leven.

Dus verdomme, en ik meen het echt, verdomme tot de allerlaatste verdomme, al die stomme, geestelijk failliete en intellectueel afgetakelde idioten die dit ons, de wereld, de toekomst, zichzelf hebben aangedaan. Ze zijn geen seconde meer waard, mijn leven, dat van jou, de beschaving, alles, alles. C'est finis. Ik zit in het café, met de geesten van al die gebroken harten. Van Gogh fluistert. Kun je hem horen? Zij zijn de enigen met wie ik nog praat.

Liefs, Umair (en Snowy!)