Stembiljetten, Bulldozers, Bommen
Beste Pieter,
De reactionaire internationale rukt op in vele vormen. Soms via een stembiljet. Soms op de bulldozer. Soms als een begrotingspost voor wapens.
In Peru rukt ze op onder de noemer van orde. Op het moment van schrijven is de presidentsverkiezing in het land nog niet beslist: met 100% van de telformulieren verwerkt, leidt Keiko Fujimori met slechts 4.209 stemmen op Roberto Sánchez, terwijl 1.551 telformulieren, die elk normaal gesproken 200-300 stemmen bevatten – genoeg om de president te beslissen – nog moeten worden beoordeeld. Een van de meest gewelddadige autoritaire erfenissen van Latijns-Amerika bevindt zich nu binnen een marge die zo klein is dat hij in een paar stembussen past.
Fujimori noemt haar programma "Peru met Orde". Peru heeft Fujimoristische orde al eerder meegemaakt. Het regime van haar vader legde het Congres stil, ontmantelde de grondwet, bestuurde de staat via inlichtingendiensten, was verantwoordelijk voor massamoorden en gedwongen sterilisaties, en maakte corruptie tot een regeringsmethode. Keiko Fujimori heeft die erfenis omarmd: ze belooft een "frontale oorlog" tegen de misdaad, een grotere rol voor het leger en de inlichtingendiensten, en een terugkeer naar de veiligheidslogica van de jaren negentig.
In Albanië maakt orde plaats voor een andere belofte: ontwikkeling. Daar heeft de wereld van Trump en Kushner, met zijn geërfd vermogen, staatsmacht en privé-luxe, de kust bereikt. Jared Kushner en Ivanka Trump zijn de gezichten geworden van een resortproject dat Vjosa-Narta en Sazan Island bedreigt: een landschap van lagunes, duinen, flamingo's, zeehonden en broedplaatsen voor schildpadden, nu afgebakend door hekken en bouwmachines.
Hekken en zware machines zijn het beschermde gebied al binnengedrongen. Voorbereidende werkzaamheden zijn begonnen voordat er een bouwvergunning of een formele milieueffectrapportage was. De Europese Commissie heeft Tirana gewaarschuwd om "onmiddellijk actie te ondernemen", anders dreigt Albanië de milieuregels te schenden die vereist zijn voor EU-lidmaatschap.
De slogan van de protestbeweging is simpel: Albanië is niet te koop.
De bewegingen in Peru en Albanië zijn in wezen beide strijden om soevereiniteit. Fujimori biedt orde, en Kushner ontwikkeling, beloften die een gemeenschappelijke agenda van private machtsgreep, deregulering en overgave aan buitenlandse bedrijfsbelangen verbergen. Beiden zien democratie als een obstakel voor hun agenda.
Beschouw deze episodes afzonderlijk, en het patroon verdwijnt.
Vorige week organiseerden de Progressieve Internationale, de Rosa Luxemburg Stiftung en transform! Europe in Brussel de eerste werkconferentie van het Reactionary International Research Consortium. Onderzoekers, journalisten, juristen, datawetenschappers en beleidsmakers kwamen bijeen om de machine in kaart te brengen: de technologische infrastructuur, financiële stromen, denktanks, medianetwerken, verkiezingsoperaties, veiligheidsallianties en bedrijfsbelangen die reactionaire krachten over de grenzen heen met elkaar verbinden.
De Reactionaire Internationale wordt niet centraal aangestuurd. Maar haar opkomst is evenmin toevallig. Geld, media, rechtszaken, platforms, rechtbanken, politiebevoegdheden, grondtransacties en wapenbudgetten bewegen zich in dezelfde richting: publieke macht grijpen, maatschappelijk vermogen privatiseren en voorkomen dat de bevolking zich ermee bemoeit.
De afgevaardigden van de conferentie in Brussel bespraken hoe de Reactionaire Internationale weliswaar machtig is, maar niet onoverwinnelijk. Haar geldstromen zijn traceerbaar. Haar juridische kwetsbaarheden kunnen worden getest. Haar informatiestrategieën kunnen worden ontcijferd. Haar coalities kunnen worden gesplitst. Haar machinerie kan worden ontmanteld. De taak is nu om van ontmaskering over te gaan naar ontwrichting, en vervolgens van ontwrichting naar opbouw.
Zondag lieten de straten van Brussel de andere kant van dat werk zien. Onder de slogan "Welzijn in plaats van oorlog" marcheerden duizenden mensen tegen militarisering en de EU-plannen voor een stijging van de wapenuitgaven met € 800 miljard, terwijl publieke diensten, gezondheidszorg, onderwijs, klimaatactie en sociale bescherming moeten wachten.
Militarisering is onlosmakelijk verbonden met de Reactionaire Internationale. Het is een van haar puurste vormen. De dreiging met en de inzet van militair geweld vormen altijd hun vangnet, klaar om elk ontluikend revolutionair proces aan te vallen en te ontmantelen dat zich niet gemakkelijk onderwerpt aan andere strategieën van onderwerping.
Van Lima tot Vjosa-Narta tot Brussel, het patroon is bekend: de oude koloniale machten herbewapenen zich, herstellen hun controle over het mondiale Zuiden en ontmantelen de sociaaldemocratische orde die altijd al haaks stond op de kapitalistische heerschappij.
Onze taak is niet alleen om deze manoeuvres aan de kaak te stellen. Onze taak is om ze te ontmaskeren, te verstoren en te verslaan door een internationale tegen-beweging op te bouwen die sterk genoeg is om ze te confronteren.
De Reactionaire Internationale is georganiseerd. Wij moeten ook georganiseerd zijn.
In solidariteit,
Het Secretariaat van de Progressieve Internationale