Simulculturalisme

Beste Pieter,
Als er al iets optimistisch te zeggen valt over de oorlogen in Oekraïne en Iran, dan is het dat de supermachten wellicht leren dat ze, ondanks al hun militaire macht, niet kunnen domineren; ze kunnen hun wil niet opleggen. Zou dit een teken van nederigheid kunnen zijn? Zou het de kans op internationale samenwerking vergroten? Als er überhaupt een internationale orde moet komen, lijkt die, ondanks al het verzet, langzaam maar zeker in de richting van Simpol te gaan.

Maar wat is die richting? Is Simpol globalistisch of nationalistisch? Of is het iets zo anders en unieks – iets zo verzoenends en transcendents – dat we een nieuwe term nodig hebben om het te beschrijven? Die term is simulculturalisme. We leggen het uit in het onderstaande artikel.

Maar eerst een paar korte nieuwsberichten:

Deense verkiezingen maart 2026
De Deense nationale coördinator, Mette Millard, meldt dat we, hoewel we geen toezeggingen van parlementsleden hebben gekregen, twaalf toezeggingen hebben ontvangen van kandidaten die bijna het hele Deense politieke spectrum vertegenwoordigen. Ze komen van vier partijen: Moderaterne, Venstre, Radikale Venstre en Alternativet. Dat wil zeggen, twee van centrumrechts, één van centrumlinks en één van links. Dit zijn pas de tweede Deense algemene verkiezingen waaraan we hebben deelgenomen, dus het is een zeer bemoedigend resultaat. Bekijk de kandidaten die zich hebben aangemeld.
Interview in een Nederlandse podcast
Onze Nederlandse supporters willen misschien luisteren naar het interview met onze Nederlandse nationale coördinator, Kees Kerremans, over Simpol in deze podcast.
Samenwerking Simpol/SmartSettle
Het Toda Peace Institute heeft een artikel gepubliceerd over de samenwerking tussen Simpol en SmartSettle Infinity, een AI-gestuurd platform voor onderhandelingen met meerdere gebruikers dat is ontworpen om landen te helpen win-win-overeenkomsten te bereiken over klimaatverandering. Een kort overzicht met links naar het artikel en een toelichtende video is bij simpol.org te vinden
Een wereldwijde politiek van liefde voor mensen van alle geloofsovertuigingen en zonder geloof
Het laatste deel van onze serie 'Wereldwijde politiek van liefde', deel 10, sluit af met een muziekstuk; noem het een hymne aan wereldwijde samenwerking. Je vindt het hier. Veel plezier!

En nu, simulculturalisme:

Waarom simulculturalisme beter is dan globalisme

Globalisme presenteert zich vaak als verlicht gezond verstand. Het stelt dat de wereld onderling afhankelijk is, dus moeten we samenwerken. Dat klinkt redelijk genoeg – totdat we de onderliggende aanname opmerken: dat samenwerking geleidelijk kan leiden tot convergentie, en convergentie uiteindelijk tot gelijkheid kan leiden. Met andere woorden, globalisme kan soms minder een politiek van samenwerking worden en meer een neiging tot absorptie: multiculturalisme. Het kan landen ertoe aanzetten hun identiteit te verzachten, hun verschillen te verkleinen en democratische gemeenschappen aan te passen aan wat wordt gepresenteerd als een universeel model.

Daarom is Simpol niet globalistisch. De ethos ervan is iets anders: simulculturalisme. En dat woord is belangrijk. Voor zover ik weet, is het een term die voor het eerst werd gebruikt in The Simpol Solution, waar het een visie op de wereld beschrijft die de menselijke pluraliteit serieus neemt; een vorm van wereldwijde samenwerking die alle culturen tegelijkertijd respecteert en eert in hun eigen context, ongeacht hun ontwikkelingsstadium, door ervoor te zorgen dat elk op een eerlijke manier wordt ondersteund door een wereldeconomie die coöperatief wordt bestuurd en werkelijk rechtvaardig is voor iedereen[i]. Simulculturalisme gaat niet uit van één enkele wereldcultuur. Het erkent dat de wereld een plek is en zal blijven van verschillende culturen, naties, geschiedenissen en loyaliteiten. De taak is niet om die realiteit uit te wissen, maar om er een werkbare situatie van te maken.

Dat onderscheid is geen academisch gezeur. Het raakt de kern van de politieke keuze waar we voor staan. Globalisme kan neigen naar een smeltkroes. Simulculturalisme bevordert co-existentie. Globalisme kan zich een steeds meer gestandaardiseerde wereldorde voorstellen. Simulculturalisme accepteert dat verschillen blijvend zijn en dat de wereldpolitiek daarop gebaseerd moet zijn.

Simpol is de praktische uitdrukking van dat idee. De kern ervan is eenvoudig: geen enkel land kan klimaatverandering, wapenwedlopen, belastingontduiking of financiële instabiliteit alleen oplossen. Maar in plaats van te concluderen dat landen moeten opgaan in een hogere autoriteit, biedt Simpol een andere weg. Het stelt gelijktijdige beleidsuitvoering voor. Landen verbinden zich ertoe om samen, tegelijkertijd, actie te ondernemen op de kwesties die daadwerkelijk collectieve actie vereisen. Dat is geen wereldregering. Het is geen ideologische homogenisering. Het is een strategie voor samenwerking zonder nationale soevereiniteit of culturele verschillen op te geven.

Dat is, naar mijn mening, wat Simpol zo verfrissend maakt. Het maakt geen gebruik van bekende kosmopolitische taal die soms de realiteit van identiteit en verbondenheid negeert. Het vraagt ons niet om aan te nemen dat nationale identiteiten achterhaald zijn.Of dat culturele verschillen slechts een tijdelijke fase zijn op weg naar uniformiteit. In plaats daarvan begint het met de wereld zoals die is: soevereine staten, uiteenlopende belangen, verschillende politieke systemen en een gemeenschappelijke neiging van elk land om zijn economische concurrentievermogen te beschermen; om bang te zijn om te handelen voordat anderen handelen.

Globalisme presenteert zich vaak als morele volwassenheid, maar soms kan het neerbuigend overkomen ten opzichte van kleinere naties, lokale gemeenschappen en culturele minderheden. Het moedigt aanpassing aan – maar aanpassing aan wat? Vaak aan modellen die elders zijn ontwikkeld, soms door instellingen die ver verwijderd zijn van de gemeenschappen die er het meest door worden getroffen. Het resultaat kan minder echte eenheid en meer nivellering zijn. Diversiteit wordt symbolisch in plaats van beleefd. Lokale zelfbeschikking kan worden ingeperkt. De wereld wordt meer verbonden, maar niet altijd zelfverzekerder in haar verschillen.

Simpol biedt een ander perspectief. Simulculturalisme suggereert dat een rechtvaardige wereldorde verschillende samenlevingen moet toestaan verschillend te blijven. Samenwerking vereist geen culturele overgave. Gezamenlijk handelen vereist geen gedeelde identiteit. Landen kunnen hun tradities, instellingen, religies en politieke zelfbegrip behouden, terwijl ze overeenkomen om samen op te treden wanneer de uitdaging mondiaal is. Dit is geen compromis tussen globalisme en nationalisme. Het is een alternatieve, meer volwassen weg voorwaarts die beide verzoent.

Daarom verdient Simpol het om gezien te worden als een betekenisvol en innovatief idee, ook al is de toon ervan gematigd. De betekenis ervan ligt in het vermijden van de valse keuze tussen isolatie en assimilatie. Het suggereert dat we geen één wereld hoeven te worden om gedeelde problemen op te lossen. We hoeven alleen maar te erkennen dat serieuze politiek niet hoeft te kiezen tussen nationaal eigenbelang en supranationale uniformiteit. Er is een andere weg: gecoördineerde pluraliteit.

En dat is wat simulculturalisme omvat. Het is niet zomaar een slogan over diversiteit. Het is een politiek principe. De wereld beweegt zich niet naar één cultuur, één publieke filosofie of één beschavingspad. Ze beweegt zich naar een diepere onderlinge afhankelijkheid tussen samenlevingen die van elkaar onderscheiden blijven. Die realiteit kan slecht beheerd worden, door overmoed of terugtrekking. Of ze kan constructief beheerd worden, door gelijktijdige samenwerking op geselecteerde gebieden met behoud van de integriteit van de verschillende gemeenschappen.

Simpol wijst naar die constructieve optie. De kracht ervan is dat het de mensheid niet vraagt minder divers te worden om functioneler te worden. Het vraagt regeringen om te coördineren zonder de verschillen uit te wissen die politiek in de eerste plaats betekenisvol maken. Daarom kan de taal van het globalisme soms onvolledig of misleidend aanvoelen. Het kan suggereren dat wereldwijde samenwerking uiteindelijk moet leiden tot één uniforme orde. Simulculturalisme stelt die aanname ter discussie.

De toekomst zal waarschijnlijk niet toebehoren aan één smeltkroes. Het is waarschijnlijker dat die toebehoort aan degenen die kunnen denken in termen van gelijktijdige, pluriforme, onderhandelde actie. Simpol weerspiegelt die mogelijkheid.

Zoals altijd kunt u ons uw mening laten weten door een e-mail te sturen naar newsletter@simpol.org

Met vriendelijke groet,
John en het Simpol-team.

[i] The Simpol Solution, John Bunzl en Nick Duffell, 2017, Peter Owen Publishers, Londen, VK, pp. 125.