Rode Angst
Kunst van de week: Peter Kennard, We streven naar een wereld die vreedzaam is
Nr. 22 | Rode Angst
Beste Pieter,
Op 16 juli riep de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio vertegenwoordigers van 65 landen bijeen voor een ministeriële vergadering over de "heropleving van politiek terrorisme". Hij waarschuwde de aanwezigen dat links een "oprukkende duisternis" was. Zijn collega Stephen Miller noemde "links extremisme" een "fatale kanker voor de beschaving" en veroordeelde linkse activisten als gedreven door "afgunst, haat en jaloezie". Rubio beloofde de internationale netwerken "steen voor steen" te ontmantelen.
De Rode Angst van Washington onthulde vier dagen later een nieuw wapen, toen het ministerie van Buitenlandse Zaken een rapport van 100 pagina's publiceerde met de titel "Cuba: De hoofdstad van het 21e-eeuwse communisme". Het rapport somde een hele reeks grieven op tegen de Cubaanse revolutie en beschuldigde deze ervan een "uitputtingsoorlog" tegen de Verenigde Staten te voeren die "opmerkelijk succes heeft opgeleverd".
Voor de VS is dit niet zomaar een oorlog van "spionage, infiltratie, sabotage en proxy-netwerken". Het is een strijd die vooral wordt uitgevochten op een "ideologisch slagveld... gevormd door een allesoverheersende wrok en fundamentele haat jegens de Verenigde Staten en het Westen in bredere zin". Cuba, zo stelt het rapport, streeft naar niets minder dan "de kinderen van het Westen... tegen hun eigen erfgoed op te zetten".
Het rapport is duidelijk bedoeld om de argumenten voor een regimeverandering in Cuba te versterken. Maar het doel is breder. Het verscheen net toen Washington aanzienlijke financiering aankondigde voor MAGA-gezinde groepen in Europa en anticommunistische initiatieven in de VS. En het viel samen met een escalerende aanval op activisten en organisaties wereldwijd.
Het Cuba-rapport van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken noemt inderdaad namen. Het rekent de Democratic Socialist of America, Black Alliance for Peace, National Lawyers’ Guild, Codepink en het People’s Forum tot een lange lijst van bewegingen die zogenaamd onder Cuba’s ideologische invloed staan – vijanden van de westerse beschaving wier doelen steeds meer samenvallen met de “ambities van Moskou, Peking en Teheran”.
Dit soort aanvallen zijn niet langer retorisch. Sinds het presidentiële memorandum 7 over nationale veiligheid van afgelopen september voert de regering-Trump een binnenlandse anticommunistische campagne, gebaseerd op een dubieuze juridische categorie: “binnenlands terrorisme”. Antifa, een afkorting voor “antifascistisch”, is aangemerkt als terroristische organisatie, hoewel het geen beweging is, geen leden heeft en in formele zin niet bestaat. Deze stap geeft de Amerikaanse overheid carte blanche om, zoals de eigen terminologie suggereert, elke tegenstander van het fascisme te onderdrukken.
De gevolgen zijn nu al verwoestend. In Georgië zijn veel activisten die zich verzetten tegen een enorm politietrainingscentrum, bekend als “Cop City”, aangeklaagd voor terrorisme; En een van hen, een activist die bekend stond als Tortuguita, werd geëxecuteerd door staatsmachten. In Texas zitten verdachten die betrokken waren bij een confrontatie in 2025 in een detentiecentrum voor immigranten nu gevangenisstraffen uit van maximaal honderd jaar. In Minnesota staan meer dan een dozijn activisten terecht voor samenzwering, deels gebaseerd op het dragen van een sweatshirt.
Vandaag de dag worden verschillende in de VS gevestigde organisaties officieel onderzocht. Individuen hebben doodsbedreigingen ontvangen. En anderen worden geconfronteerd met intensievere juridische vervolging. Op 10 juli omsingelde de Spaanse politie een auto met Fergie Chambers, een prominente Amerikaanse anti-imperialistische filantroop en activist, die nu uitgeleverd dreigt te worden aan de VS op beschuldiging van terrorismefinanciering. Het is de eerste poging om een voorstander van de Palestijnse bevrijding vanuit het buitenland uit te leveren – een nieuwe escalatie in Washingtons oorlog tegen de solidariteitsbeweging.
Dit is allemaal niet nieuw. Van Jakarta tot Guatemala-Stad voert Washington al lange tijd een genocidale oorlog tegen het communisme en de bevrijding buiten zijn grenzen. En van het McCarthyisme tot COINTELPRO voerde het een verpletterende en gewelddadige strijd tegen zichzelf in eigen land.
Deze historische precedenten – nu bezien in het licht van het geweld tegen Venezuela, Palestina, Cuba, Libanon en Iran – wijzen op een alarmerende conclusie: Washington kent geen rode lijnen, geen principes en geen humanitaire beperkingen in zijn oorlog. Die oorlog zal intensiveren, verdiepen en steeds meer mensen zullen in het vizier komen.
Maar ze wijzen ook op iets anders: Washington is in paniek. Het verliest zijn grip. Het bevindt zich, zoals Rubio zelf eerder dit jaar toegaf, in een staat van "terminale achteruitgang". En het "spook van het communisme", dat nog maar net was uitgeroeid, lijkt het meer dan ooit te achtervolgen.
Het imperium is bang voor het internationalisme dat de strijd van het Zuiden steeds meer verbindt met de strijd van het Noorden. En het is bang voor 'communisme' omdat 'communisme' de historische beweging beschrijft die leidde tot de ondergang van het kapitalisme — een toekomst, opgebouwd door onze collectieve strijd, waarin ons leven niet langer afhankelijk is van oorlogsstokers en monopolisten.
De les voor ons is duidelijk: als het spook onze vijanden blijft achtervolgen, dan moet onze vastberadenheid om zijn spookachtige gedaante tot leven te wekken dat ook doen.
In solidariteit,
Het Progressieve Internationale Secretariaat