Palestina: Gestolen of Gedekoloniseerd
Ramallah Congress artwork by PI Design Director Gabriel Silveira
Beste Pieter,
Op 3 september 2025 hield de Israëlische minister van Financiën, Bezalel Smotrich, een persconferentie in Jeruzalem. Staande voor kaarten waarop viervijfde van de Westelijke Jordaanoever was gemarkeerd voor annexatie, verklaarde Smotrich: "De tijd is gekomen om de Israëlische soevereiniteit over Judea en Samaria uit te oefenen", verwijzend naar de bijbelse naam die in het Israëlische koloniale discours wordt gebruikt.
De minister van Financiën legde uit dat zijn plan – waarbij grotere Palestijnse steden zoals Ramallah en Nablus werden uitgesloten – erop gericht was dat Israël "maximaal grondgebied" zou claimen met de "minimale" Palestijnse bevolking. Zijn doel was duidelijk: "een Palestijnse staat voor eens en altijd van de agenda schrappen."
De volgende maand keurde de Knesset, het parlement van de bezettingsmacht, een wetsvoorstel tot annexatie van de Westelijke Jordaanoever voorlopig goed – de eerste van vier stemmingen die nodig waren om de wet tegen landroof tot stand te brengen. Zoals bij alle kolonisatieprojecten dient het dunne laagje democratie slechts om het escalerende project van etnische zuivering en genocide goed te keuren.
De kolonisatie van Palestina door kolonisten is geen gebeurtenis, maar een proces – voortdurend, gewelddadig en adaptief. Van de Nakba van 1948 tot de Naksa van 1967, van de muren die dorpen van elkaar scheiden en de Gazastrook belegeren tot de controleposten die hele Palestijnse steden opsluiten, heeft Palestina gediend als een laboratorium voor kolonisatie: een proeftuin voor controletechnologieën die later over de hele wereld worden geëxporteerd.
Israël trainde de Nicaraguaanse Contra's en de Guatemalteekse junta's. Het bewapende Zuid-Afrika tijdens de apartheid en hield Rhodesië aan de beademing terwijl die voormalige kolonistenkolonie te maken kreeg met een groeiend internationaal isolement. Het waren de marteltechnieken van de Mossad die werden toegepast in de kerkers van de Savak, de beruchte veiligheidsdienst van het imperiale Iran. Terwijl Washington Tel Aviv in stand hield als aanhangsel van zijn imperialistische agenda in West-Azië, keerde Israël een gunst terug door reactionaire krachten overal ter wereld te steunen.
Tegenwoordig zwerven gewapende kolonisten straffeloos door Palestijnse dorpen, terwijl Israëlische bezettingstroepen bescherming bieden en een patroon van onteigening en moorden goedkeuren. De Verenigde Naties hebben sinds oktober 2023 meer dan 2000 incidenten van kolonistengeweld op de Westelijke Jordaanoever geregistreerd – waarbij meer dan 1000 Palestijnen omkwamen, waaronder meer dan 200 kinderen – terwijl de Israëlische staat een genocideoorlog voert tegen Gaza, minder dan 100 kilometer verderop. Ondertussen worden Palestijnen in de gebieden van 1948 geconfronteerd met toenemende repressie en gettovorming.
Wat zich hier afspeelt, is geen reeks geïsoleerde misdaden. Het is ook niet simpelweg het werk van bommen en bulldozers. Het is de doelbewuste constructie van een alomvattend systeem van koloniale overheersing: banken, bedrijven, bouwbedrijven, universiteiten, beveiligingsbedrijven, politieke instellingen en internationale handelsnetwerken verweven zich allemaal om de architectuur van apartheid te vormen – uiteindelijk allemaal gesteund door bommen en een brute carcerale staat.
Wereldleiders kunnen bepaalde gewelddaden veroordelen. Internationale instellingen kunnen resoluties uitvaardigen. Toch behandelen ze de bezetting te vaak als een tijdelijke crisis in plaats van als het centrale apparaat van een koloniale kolonistenstaat.
Om deze realiteit onder ogen te zien, is dekolonisatie nodig: een systematische poging om de structuren van overheersing te ontmantelen, de Palestijnse soevereiniteit te herstellen en de wereldwijde circuits van kapitaal en militaire macht die de bezetting in stand houden, aan te pakken.
Deze week werkt de Progressieve Internationale samen met organisaties in Palestina aan het Ramallah Congres over de Dekolonisatie van Palestina. Het congres brengt politieke leiders, juristen, vakbondsleden en wetenschappers samen om meer te leren over de mechanismen van de Israëlische kolonisatie in Palestina – en om te horen over enkele van de strategieën die worden ingezet om deze te bestrijden.
Het einddoel van de kolonisatie van Palestina is duidelijk zichtbaar in Gaza: de volledige uitroeiing van het Palestijnse volk. Daarom is het hoog tijd om de illusie te laten varen dat de kolonisatoren de gekoloniseerden ooit in vrede naast zich zullen laten leven. Dekolonisatie is geen slogan, maar een noodzakelijk proces: de enige weg naar vrijheid, gelijkheid en waardigheid voor iedereen.
In solidariteit,
Het Progressive International Secretariat