Destructieve Wereldwijde Concurrentie

Beste Pieter,
Een steeds terugkerend probleem voor ons, Simpol-aanhangers, is hoe we Simpol op een begrijpelijke manier aan anderen kunnen uitleggen. In de loop der jaren hebben we verschillende korte uitleg ontwikkeld. Maar mensen zijn verschillend, dus er is geen magische formule.

Maar waarom is het zo moeilijk? Waarom raken we vaak met onze mond vol tanden?

Misschien is de beste manier om hierover na te denken, te beseffen dat Simpol een compleet nieuwe 'bestuurstool' is, ontworpen om een reeks problemen op te lossen die de mensheid tot voor kort nog nooit had gezien. Wereldwijde problemen – problemen die geen enkel land alleen kan oplossen – zijn een relatief nieuw fenomeen en wij mensen worstelen er nog steeds mee om ze te begrijpen. Nog minder begrepen is de dynamiek van Destructieve Wereldwijde Concurrentie (DGC) die eraan ten grondslag ligt. Het is dan ook geen verrassing dat een nieuwe bestuurstool om DGC en wereldwijde problemen op te lossen, geen eenvoudige woorden heeft om het te beschrijven.

Eigenlijk is dit niets nieuws. Als we terugkijken op de menselijke geschiedenis, dan zien we dat bestuursinstrumenten uit het verleden onder meer bestonden uit groepen, stammen, kleine staten uit de middeleeuwen en natiestaten, die elk enigszins verschilden in concept, structuur en omvang ten opzichte van hun voorgangers. Maar toen elk instrument werd bedacht, hadden de mensen in die tijd geen woorden om ze te beschrijven. Ze moesten achteraf worden uitgevonden. Dus als je het moeilijk vindt om de vraag 'wat is Simpol?' te beantwoorden, voel je dan niet tekortschieten. Het is niet jouw schuld.

Als mensen me vragen 'wat is Simpol', zeg ik meestal gewoon dat het een internationale vereniging is van burgers die hun stem op een nieuwe manier gebruiken om regeringen aan te zetten tot het oplossen van wereldwijde problemen die geen enkel land alleen kan aanpakken – problemen zoals klimaatverandering, belastingontwijking door bedrijven, massamigratie, enzovoort. Vervolgens zeg ik dat deze nieuwe manier van stemmen al meer dan 100 Britse parlementsleden van verschillende politieke partijen ertoe heeft aangezet de campagne te steunen. Tot slot noem ik de website, simpol.org, en raad ik ze aan om er eens een kijkje te nemen.

Vaak krijg ik een ietwat verwarde reactie. Simpol is niet makkelijk te begrijpen. Maar wees gerust, na bovenstaande korte uitleg heb je je steentje bijgedragen. Als de persoon echt geeft om het oplossen van wereldwijde problemen, is hij of zij bereid de kleine moeite te doen om onze website te bezoeken, onze materialen te lezen en hopelijk ook te tekenen.

Onthoud dus: het is niet aan jou om ze te overtuigen, alleen om hun interesse te wekken!

Laatste nieuws: In oktober zijn er parlementsverkiezingen in Nederland. We zijn dan ook verheugd te kunnen melden dat Kees Kerremans zich vrijwillig heeft aangemeld als onze nationale coördinator voor Nederland. Hij zou graag de hulp van Nederlandse sympathisanten willen inroepen bij het opbouwen van onze campagne en hopelijk het verkrijgen van toezeggingen van politieke kandidaten. Wil je helpen? Neem dan contact op met Kees via kees.kerremans@simpol.org

Een wereldwijde politiek van liefde voor mensen van alle geloven en geen

Hieronder vervolgen we met het derde deel in onze serie 'Een wereldwijde politiek van liefde'. Elk deel bouwt voort op het vorige. Dus als je er een hebt gemist, kun je alle tot nu toe gepubliceerde afleveringen bekijken op https://simpol.org/who-we-are/global-politics-of-love/newsletters
Deel 3: Vergeving

"Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen." (Johannes 8:7)

Alle religieuze geloven zinspelen op onze menselijke feilbaarheid, onze neiging om te doen wat we in ons hart weten dat verkeerd is of waar we ons diep ongemakkelijk bij voelen: wat de wereldreligies onze neiging tot zondigen zouden noemen. Simpol erkent dat deze neiging in onze destructief competitieve, onderling verbonden wereld systemisch wordt en bijna onmogelijk te ontkomen is voor politici, bedrijfsleiders en internationale investeerders. Zij en wij zijn allemaal, op de een of andere manier, verstrikt in de wereldeconomie, waardoor besluitvormers zich vaak gedwongen voelen om te kiezen, niet zozeer tussen goed of kwaad, maar tussen het minste van twee kwaden.

Omdat we allemaal betrokken zijn bij Destructieve Mondiale Concurrentie (DGC), nodigt Simpol ons uit om onze neiging los te laten om degenen die we de wereld schade toebrengen de schuld te geven en te beschamen, of het nu gaat om bedrijfsleiders, politici, wereldwijde investeerders of ideologieën. Omdat we er allemaal bij betrokken zijn, sluit Simpol zich aan bij de religieuze overtuigingen door ons uit te nodigen om schuld en beschaming af te wijzen en in plaats daarvan anderen en onszelf te vergeven. Maar hoe kunnen we vanuit een heel praktisch oogpunt de 'wij versus zij'-mentaliteit van schuld en schaamte loslaten?

Het eerste wat we zouden kunnen doen, is simpelweg al die mensen, organisaties of -ismen (zoals kapitalisme) in gedachten nemen die we het liefst verantwoordelijk achten voor onze wereldwijde crisis. Het kunnen bedrijfsleiders of wereldwijde investeerders zijn, of Donald Trump of politici in het algemeen, of neoliberalisme, terrorisme, woke-isme, fundamentalisme of een ander -isme. Zodra ze allemaal in mijn gedachten zijn, laat ik die overtuiging gewoon los. Ik laat hem los omdat hij onjuist is. Het klopt niet, want in een wereldwijd concurrerende wereld hebben bedrijven, internationale investeerders en politici veel minder bewegingsvrijheid dan ik denk.

Als verantwoord gedrag betekent dat je winst, aandelenwaarde en uiteindelijk mijn baan verliest,b, wat zou ik doen als ik in de schoenen van een CEO stond? Als verantwoord beleggen betekent dat ik verlies maak ten opzichte van mijn concurrenten en daarmee mijn positie op de wereldwijde beleggingsranglijst en mogelijk mijn baan, wat zou ik dan doen als ik vermogensbeheerder was? Als de hogere kosten van het beschermen van de maatschappij en het milieu betekenen dat banen en kapitaal naar elders verdwijnen, wat inflatie, werkloosheid en stemmenverlies veroorzaakt, wat zou ik dan doen als ik politicus was?

En zelfs als ik de leider was van het machtigste en meest consumerende land ter wereld, het rijkste aan fossiele brandstoffen, en ik de macht had om de dominante positie van mijn land in de wereld militair te versterken; een positie die, als ik die niet zou behouden, snel door een andere supermacht zou kunnen worden overgenomen, wat zou ik dan doen?

Ik zou waarschijnlijk, zie ik nu in, ongeveer hetzelfde doen als zij nu allemaal doen. Dus wanneer ik de zelfvoldane overtuiging loslaat dat ik me op de een of andere manier aanzienlijk beter zou gedragen als ik in hun schoenen stond, begin ik te beseffen dat mijn geloof in hun schuld onterecht is – en dat ik die moet loslaten; om eraan te sterven. Wanneer ik besef dat ik niet beter ben dan zij, dat ik niet meer of minder schuldig ben dan zij, en dat ik daarom net zo hulpeloos ben als zij, besef ik, kortom, dat ik zij ben en zij mij: dat we één zijn.

Dit zal moeilijk te accepteren zijn wanneer we agressieoorlogen of ander kwaad over de hele wereld zien gebeuren. 'Als ik in de schoenen van politici stond, zou ik nooit een oorlog beginnen of me slecht gedragen!', denk je misschien. Maar omdat we het dilemma waarin DGC politieke of zakelijke leiders plaatst niet volledig kunnen overzien, kunnen we niet met zekerheid beweren dat we ons veel anders zouden gedragen.

Zodra we onszelf in de ander zien, beginnen we te zien dat geen enkele persoon, groep, organisatie, land, religie of cultuur eruit gepikt kan worden. We beginnen in te zien dat zelfs degenen die enorm profiteren van de status quo niet in staat zijn om het systeem daadwerkelijk te veranderen, en we beginnen te zien dat we allemaal, op de een of andere manier, gevangen zitten in de vicieuze cirkel van Destructieve Wereldwijde Concurrentie: in een waar "prisoner's dilemma" waaruit normaal gesproken geen uitweg is. We beginnen – eindelijk – te zien dat we allemaal gevangenen van de DGC zijn, allemaal in hetzelfde schuitje.

Hier zou je kunnen zeggen dat de liefde van Simpol lijkt op de liefde die door alle religieuze geloven wordt beleden. Want Simpol, vergeet dat niet, heeft onvoorwaardelijk lief omdat het in de kern universeel inclusief is. Simpol begrijpt in zijn diepste wezen dat het de vicieuze cirkel van Destructieve Wereldwijde Concurrentie zelf is die zoveel van ons sociaal en milieubelastende gedrag aanstuurt – dat het Destructieve Wereldwijde Concurrentie zelf is die ons allemaal in die vicieuze cirkel opsluit – dus Simpol vergeeft ons allemaal en staat daarom open voor iedereen. Simpol hoeft niet met de vinger te wijzen, noch partij te kiezen, want we staan allemaal aan dezelfde kant en dat hebben we altijd al gedaan. In de erkenning van onze gemeenschappelijke menselijke gebrokenheid en feilbaarheid, en in de wetenschap dat we allemaal in zekere zin verantwoordelijk zijn voor onze hachelijke wereldwijde situatie, kunnen we zien dat Simpol ons alleen maar hoeft te betrekken, te vergeven en ons de kans te geven om onze campagne tot de onze te maken. Simpol, zo zien we, heeft alleen maar behoefte aan liefde.

En de erkenning, met liefde en vergeving, dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, opent een nieuwe deur: de deur naar transformerende collectieve actie. Daar zullen we het de volgende keer meer over hebben.

Maar wat vindt u ervan? Laat het ons weten.

Tot de volgende keer…

John Bunzl – International Simultaneous Policy Organisation – augustus 2025