De Wereld Is In Een Duister Tijdperk

De afgelopen maanden heb ik het met jullie gehad over het idee van vernietiging. En nu begrijpen jullie misschien waarom. Hoe snel zijn we hier beland: "een beschaving zal vanavond sterven."

Mocht je denken dat ik in abstracte termen sprak, dan heb je het mis. Ik probeer jullie altijd voor te bereiden op wat komen gaat.

Beschaving en vernietiging. Dit is waar we nu staan. We hebben allerlei soorten gekken de macht gegeven om te vernietigen. Om ons sociaal en cultureel te vernietigen, wat de macht is die de technobaronnen hebben, om onze democratieën en economieën te vernietigen, wat de macht is die demagogen hebben, en de macht om onze geest te vernietigen, wat AI doet.

We bevinden ons nu op een existentieel punt. We staan op de rand van vele vernietigingen. Ze vinden al om ons heen plaats, en we zijn ons er slechts vaag van bewust. De Amerikaanse democratie werd vernietigd, en kort daarna dreigde Trump met vernietiging van een land. Het zal niet de laatste zijn – het is slechts de eerste. De oliecrisis die daarop volgde dreigde de wereldeconomie op de knieën te brengen. En te midden van dit alles zwegen de wereldleiders: vernietigd, bang om zich zelfs maar uit te spreken tegen Trumps hypergenocidale dreigementen.

Ik heb jullie hier al een tijdje geleden voor gewaarschuwd. Dat we op een keerpunt in de beschaving stonden. En toen probeerde ik jullie de ernst van de situatie uit te leggen: vernietiging, niets, de reductie tot nul.

Ik? Ik ben moe. Lichtelijk geamuseerd. Een beetje geïrriteerd. Misschien is dat schandalig. Ik weet het niet. Ze vinden altijd wel een manier om me te schandaliseren, of misschien doe ik het mezelf aan. Dat weet ik ook niet.

Op een bepaalde manier vind ik het nu wel grappig. Mij, of misschien mensen zoals wij. We verspillen ons leven door de rest van deze idioten te proberen te laten begrijpen wat er op het spel staat. Ze zeggen dat we het mis hebben, dat het niet gaat gebeuren, ze noemen ons idioten, hysterici, alarmisten, doemdenkers.

En dan huilen en jammeren ze als kleine kinderen.

Terwijl het allemaal precies zo gebeurt als wij zeggen, want, houd je vast, we herinneren ons wat we in de derde klas hebben geleerd. Toen mensen zoals jij en ik waarschuwden voor fascisme, wat dachten de rest van hen dan dat het betekende? Begrepen ze het deel over 'gewelddadig expansionisme' of 'genocidale oorlogvoering' niet?

Waarom verbaast dit iemand eigenlijk?

Neem me niet kwalijk, ik ga die vraag echt beantwoorden.

Want wat we onlangs hebben geleerd, is dat wat we ook doen, mensen gewoonweg idioten zijn, blijven en vastbesloten zijn om dat te zijn. Ze zitten vol arrogantie. Ze gebruiken hun verstand niet. Ze laten hun gevoel prevaleren boven wat ze weten. 'Het kan hier niet gebeuren' of 'het kan mij niet overkomen' is een gevoel, geen feit. En hoewel ik een romanticus ben, die zich sterk laat leiden door gevoelens, is het onvermogen om helder na te denken op dit moment in de geschiedenis hét kenmerk van een... verdomde idioot.

Ik heb de kranten doorgespit, de reacties en de forums. En weet je wat? Ze staan vol met mensen die verbaasd, geschrokken, geschokt, verontwaardigd en woedend zijn. Ik zucht en grinnik. Klinkt dat cynisch, arrogant of neerbuigend? Jezus, vergeef me dat ik een geschiedenisboek heb gelezen en het serieus heb genomen. Wat dachten deze mensen dat "de jaren dertig herhalen zich" betekende? Dachten ze echt dat we niet in de fase van "demagogen die met genocide dreigen" terecht zouden komen? Wacht even, laat me die vraag ook beantwoorden. Dat is precies wat ze dachten.

Ik ben het zat, vrienden. Ik kan de verdomde idiotie van die idioten niet meer bestrijden. Jullie ook niet. We hebben het geprobeerd. We hebben de goede strijd gestreden. We hebben het grootste deel van ons leven besteed aan het proberen deze idioten op te voeden, te onderwijzen, te begeleiden en te beschaven. Of het nu als leraren, kunstenaars, schrijvers, psychologen, professoren, wetenschappers of journalisten is, maakt niet uit, voeg gerust toe wat je wilt.

Maar deze verdomde idioten zullen niet beschaafd worden. Ze zullen het niet leren. Het interesseert ze niet, tot het te laat is. Tot die tijd zullen ze ons met hand en tand bestrijden, met hun dwaze, halfbakken meningen, hun gecreëerde liefde voor nepdebatten, hun 'twee kanten aan elk verhaal'-idee, zelfs aan fascisme en wereldoorlogen, de manier waarop ze door kapitalisme, geweld, angst en hebzucht zijn geconditioneerd om elke schijn van waarheid te verwerpen, omdat het te gevaarlijk is om er ook maar één moment aan vast te houden.

Dus haal ik mijn schouders op. Ik grinnik. Ik probeer... weg te lopen. Ik schrijf nauwelijks nog iets. Wat heeft het voor zin?

Zie je al die berichten, al die columns, al die woorden die eraan besteed zijn? Mijn God, hoe is dit in vredesnaam mogelijk? Laat me even mijn ogen rollen. Roep een exorcist, ik heb net mijn eigen nek gebroken. Wauw, wat een mysterie! Wie had ooit gedacht dat fascisme, autoritarisme, een kapotte wereldeconomie en de anti-waarden van ongebreideld kapitalisme – onmenselijkheid en narcistische totalisering – hier zouden eindigen? Wacht, alleen elke capabele denker van de 20e eeuw, van Einstein tot Jonas Salk.

Woorden schieten tekort om mijn vermoeidheid over de idiotie die ons nu omringt te beschrijven. De lichte golf van amusement die ik voel is geen neerbuigende opmerking, maar is op mezelf gericht, omdat ik niet snap hoe ontzettend dom mensen zijn. De gemiddelde persoon is meer geïnteresseerd in shapewear en Ozempic dan in het einde van de menselijke beschaving zoals wij die kennen. Drie dagen zonder olie, energie, elektriciteit, enzovoort, en ze zullen huilen en jammeren, vragend: waar is het allemaal gebleven? We waren zo dicht bij die afgrond. We staan er nu weer zo dichtbij.

Ik probeer mijn hoofd omhoog te houden. Ik probeer mijn geloof in de mensheid te behouden. Maar ik weet dat het een leugen is. Dus probeer ik deze leugen te leven. Ik ga met Snowy wandelen en glimlach naar de meisjes in het café. Ze giechelen. Wat een schattige hond. Ze zeggen niet: wat grappig om die coole gast in het leren jasje met zo'n klein wit hondje te zien. De alledaagse dingen van mijn leven. Het geeft me een klein sprankje hoop.

Maar de duisternis omringt me nu. Ik observeer mensen. In het café, op straat, om middernacht, om 4 uur 's ochtends als de stad slaapt. Geliefden en arbeiders, onbekenden en belangrijken, junki's en verslaafden aan de ware drugs van geld en macht. Ik observeer ze allemaal. En in veel te weinig van die dingen zie ik nog enig licht. Tenminste, niet het licht dat ik nodig heb.

En dus lijd ik onder de vermoeidheid die dit alles me maakt. Ik lach om mezelf, de grap die ik nu ben, deze dwaas. Ik denk dat mijn dagen van proberen een goed en fatsoenlijk mens te zijn voorbij zijn. Niet omdat het geen doel diende. Ik ben bevriend met nutteloosheid. Maar om een diepere reden. Ik voel me te oud om me er nog druk om te maken. Mijn ziel is grijs geworden, op de een of andere manier, terwijl de wereld om ons heen in dit duistere tijdperk is beland. Het licht in mij is ook gedoofd. Ik kan het niet meer zien. Kan het niet vinden. Misschien is het er nooit geweest.

Waar ben ik? Waar zijn wij?

De wereld weet nog niet dat ze in een duister tijdperk leeft. Maar idioot na idioot dooft het licht van de menselijke ziel. Harde woorden. Misschien dienen die ook geen doel. Ik heb nu geen doel meer, denk ik. Misschien wij niet. Wat is het doel van geleerde en fatsoenlijke mensen in een wereld, in een tijd als deze? Wie zijn we nu eigenlijk, wie van ons ook? Kijk, in de duisternis kunnen we onszelf niet eens meer zien.

Heb ik mijn leven verspild, vraag ik me elke ochtend af? Als ik wakker word, achtervolgt die vraag me, staart me aan als een demon. En ik probeer weer in slaap te vallen. Heb ik? Mijn leven verspild? Leren, begrijpen, weten. Boeken schrijven, lesgeven, het idee nastreven dat er iets is dat waarachtiger is dan dit alles? Ik ken het antwoord. Als je zulke vragen moet stellen, is dat alleen maar omdat je het antwoord dieper probeert te begraven dan de winter.

Natuurlijk heb ik mijn leven verspild. Kijk waar de wereld nu staat. Kijk waar mensen zoals wij zijn. Kijk hoe de ergsten onder ons kraaien en kakelen en nemen wat ze willen. Lichamen om te verkrachten, landen om te genociden, economieën om te plunderen. Ze hebben het nog nooit zo goed gehad. Snel, laten we ChatGPT eens vragen hoeveel het vandaag gestolen heeft. Of moeten we het aan Trumps handlangers vragen? Maar de waarheid is dat ik niet denk dat zij nog de schuldigen zijn. Ik denk dat de idioten de schuldigen zijn, degenen die dit hebben laten gebeuren, die het wilden, niet alleen door opzettelijke acties, maar ook door nalatigheid.

Vernietiging door vernietiging. Zo eindigen beschavingen. Zie je het al?

Dus ik rouw. Om mezelf, het leven dat ik heb weggegooid aan het idee van een betere wereld, de tijd die ik heb verspild, wij, de toekomst, nu, de beschaving. Nacht na nacht. Ik probeer de pijn weg te rouwen. Is dat niet wat rouwen hoort te doen? Maar de begrafenis gaat alleen maar door, omdat de wereld om ons heen een duistere tijd ingaat, vernietiging door…

De ochtend lonkt. Ik slaap tot ik de pijn niet meer kan verdragen. Of misschien slaap ik omdat ik de kwelling niet meer kan verdragen. Ik heb mijn leven verspild. Wat doe je daarna? Wat doe je met die vreselijke openbaring? Snowy zegt: papa, word wakker! Kom op. Laten we gaan wandelen!

Ik glimlach naar het kleine ventje. Oké, vriendje. Laten we gaan. Laten we heel, heel ver weg van hier gaan.

Liefs, Umair (en Snowy!)