SUN KOSI RAFTING
Vrijdag 07-04-2000
Vandaag moeten we om zeven uur klaar staan om te vertrekken. Het werd later, en
later, en later en je vraagt je af of het allemaal wel weer betrouwbaar is. Om
negen uur zou er uiteindelijk een taxi komen om ons naar de bus te brengen,
maar het werd lopen om half tien. Ik ben er inmiddels achter gekomen dat dit
echt Nepalees is. Eerst nog een papier ondertekenen in een of ander kantoortje
en wegwezen. We zijn pas gerust als we op de boot zitten, anders zitten we
zonder geld in deze stinkstad. Gelukkig, het is toch allemaal maar weer goed
geregeld. We rijden zo'n drie uur naar het beginpunt van de Sun Kosi, dal bath
gegeten onderweg en doorrijden weer. Tijdens de lunchstop moest ik nodig
plassen maar de vrouw van het restaurant wees naar de overkant waar ik alleen
een zandvlakte zag. Ophouden dan maar. Uiteindelijk stoppen we ergens en alle
spullen worden uitgeladen. Yes, we zijn er. De boot wordt opgepompt en de
tassen in waterdichte zakken gedaan. Het is een partij spullen wat mee moet in
de boot dat ik me afvraag waar we moeten zitten. Het past toch allemaal. We
zijn met z'n achten. Jet, Hans, Pieter en ik, Fred (een Canadees), Sambat (de
gids), Sipak (in de safety kayak) en Rajan (de kok). We krijgen instructies,
een zwemvest en een helm en ik wordt er ineens helemaal nerveus van. We klimmen
in de boot en gaan varen. Het water staat laag dus niet zo wild. Ik vind het
reuze leuk, alleen het vele peddelen is wat minder. Wat uren en
stroomversnellingen later stoppen we bij een strandje. Het is hartikke warm en
gezellig op het strand. Het is super primitief. Hartstikke leuk.
Zaterdag 08-04-2000
Slecht geslapen op het harde zand met één dun matje. Onze lakenzakken waren we
kwijt dus alleen onder de slaapzak geslapen. Wel gelijk koffie en thee gekregen
en een ontbijtje. Heerlijk. Alles weer in de boot en het water op. Om acht uur
gingen we weg. In het begin kregen we gelijk wat heftige rapids. Pieter viel in
het water en kwam er moeilijk weer in. Ik schrok er van en weet nog dat ik hem
aan zijn jas vast bleef houden om hem de boot weer in te krijgen. Het water is
verder rustig dus we moesten weer flink wat peddelen. Af en toe wat rapids
waardoor je kletsnat wordt. Om een uur of zes eindelijk aan de kant. Alles doet
zeer en ik ben gebroken. Wel mooie natuur hier.
Zondag 09-04-2000
Vandaag weer veel gepeddeld. Af en toe een rapid tussendoor. Na de lunch komen
we bij een punt waar we niet doorheen kunnen omdat het water te laag staat.
Alle spullen de boot uit en naar de andere kant sjouwen over de rotsen. Nog
gevallen, precies met m'n knokkel op de rots. De medical kit die de boys bij
zich hebben is niet veel soeps. Ik doe het er maar mee. Ondertussen zien we
mensen lopen met een draagbaar en een hele stoet erachter aan met stukken hout.
Er blijkt iemand te zijn overleden en van het hout wat ze dragen wordt een
brandstapel gemaakt. Zeer indrukwekkend. Bij het strandje waar we overnachten
woont een mannetje die ook rafting gids geweest is en hij blijft vervolgens de
hele avond bij ons. Hij heeft Nepalese wijn bij zich en iedereen mag er wat
van. Het is wit en lijkt in de verte wat op jenever. Als je iets hebt wat je
wilt ruilen voor een zak eigen geteelde wiet kan dat ook bij hem. Fred geeft
hem z'n mondharmonica en wij hebben nog wel een zakmesje ergens maar hoeven er
niets voor. De raftingboys drinken ook gezellig een glaasje mee en het valt op
dat ze zich ineens met ons gaan bemoeien. Voorheen zeiden ze weinig tegen ons.
Gezellig kletsen ezo en we moeten allemaal op de foto. Ik denk er ineens aan
dat je hier niet je been moet breken of iets anders want dan ben je echt ver van
huis. Er is hier echt helemaal niets. Het is super primitief. Het is wel leuk
om te zien hoe alle dorpen uitlopen als je met de boot langskomt. Allemaal
roepen en zwaaien. Als je aan de kant ga willen ze ook alles aanraken en
bekijken. Het lijkt soms wel of ze het nog nooit gezien hebben.
Maandag 10-04-2000
Vandaag weer veel gepeddeld en wat heftige rapids onderweg gehad. Heftige
onweer en regen onderweg, veel water gevangen van de rapids dus hartstikke
koud. Pieter had nog twee ananassen voor onderweg. Na het opeten ging Pieter
z'n mes in het water afspoelen, stoot tegen een rots en liet het vallen. Hij de
boot uit en vloekend en scheldend en weer in omdat hij het mes niet meer kon
vinden. De boot vaart ondertussen natuurlijk ook gewoon verder. Gelukkig zag
Sambat het mes en kon hem pakken. Bij een strandje aangekomen, eindelijk, ging
Piet plassen. Onderweg stoot hij zijn teen tegen een rots en z'n teen staat
gelijk scheef. Wat nu, want je hebt hier helemaal niets. Pieter heeft zijn teen
weer recht gekregen. Hij was uit de kom geschoten ofzo. We hebben nu allemaal
wat behalve Hans. Jet heeft het in d'r rug, ik heb het in m'n schouder van het
peddelen en een dikke kapotte middelvinger en Pieter heeft een rare teen. We
moeten nog drie dagen!
Dinsdag 11-04-2000
Het was weer een lange dag met veel peddelen en weer af en toe een rapid.
Onderweg doen we vaak de helm af omdat het water zo rustig is. Eén rapid zag er
rustig uit maar was wel gevaarlijk. Ik viel er bijna uit. Iedereen kon zich nog
net aan een touw vastgrijpen en Sambat lag in het water. Grappig, niemand z'n
helm op en de gids ligt in het water. 's Avonds laat aangekomen op een
strandje. Er hing in de verte weer onweer in de lucht en het waaide hier
verschrikkelijk. We werden helemaal gezandstraald en de tent konden we
voorlopig nog niet opzetten. We mochten kiezen: Morgen nog twee en half uur
raften naar de eindbestemming en terug naar Kathmandu of morgen een rustdag en
donderdag twee en half uur raften en terug naar Kathmandu. We kiezen voor het
laatste. Fred kwam ineens met bier aan zetten. Schijnt er hier een dorpje te
zijn. Heerlijk. Weer lekker gegeten en naar bed.
Woensdag 12-04-2000
Vanochtend stap ik uit de tent, zitten er heel veel kinderen om ons heen. Hoe
kon het ook anders. Iedereen wil weer van alles van ons weten, zitten ons aan te
staren en aan ons te pulken. We hebben een heerlijke rustdag verder en het is
hartstikke warm. Pieter ging nog zwemmen en kwam in een stroming terecht waar
hij bijna niet meer uit kwam. Dat was schrikken! We willen de boys nog wat fooi
geven en tellen ons geld nog een keer. We zijn echt bijna blut en we kunnen
alleen nog een klein souvenirtje kopen, misschien. Het wordt veel te warm in de
zon en besluiten achter de boot in de schaduw te zitten. Nog wat gekaart en de
boys deden na een paar keer kijken mee met pesten.
's Avonds hebben in het dorp nog bier gehaald omdat het hier oudejaarsdag is
(is leuker dan fooi geven). We hebben het bij het kampvuur opgedronken.
Donderdag 13-04-2000
De laatste dag raften. Nog zo'n twee en half uur en dan zijn we op onze
eindbestemming (bijna in India). Onderweg stoppen we nog bij een oud tempeltje
waar een magische steen ligt. Deze steen is zo zwaar dat deze nog nooit
gestolen is. De boys wilden proberen of we de steen met z'n zevenen met
wijsvingers en pinken, konden optillen. De legende is dat de steen zo alleen
door een oneven aantal mensen opgetild mag worden. Het lukte, alleen bij het
terugleggen van de steen vergeten mijn wijsvinger op tijd weg te halen. Die is
dus helemaal geplet, gebroken blijkt later. Sambat heeft nog gelukstouwtjes
gekocht bij de tempel en iedereen krijgt er een om (had ik misschien iets
eerder moeten krijgen).
Eindelijk bij de eindbestemming moeten we nog een stuk
door de "sahara" lopen om bij de jeep te komen die ons naar het dorp brengt.
Daar eten we nog dal bath. We hebben trouwens tijdens de rafting al ons eten in
rivierwater klaargemaakt gekregen. Ook de koffie en thee werd gemaakt van
rivierwater. Is eigenlijk ongelooflijk. Iedereen wast zich erin, poetst z'n
tanden erin, plast erin. We hebben er dode dieren in zien liggen, lijk
verbranding gezien enz. Het wordt gekookt en wij drinken er gewoon van. Het
moet ook wel want er is niets anders en we zijn er niet ziek van geworden.
Om twee uur vertrekt onze bus naar Kathmandu. Die busrit was net een
kermisatractie. Zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt. De bus rammelt en piept
aan alle kanten. Volgens mij zijn ook alle veringen eruit en wij rammelen net
zo hard mee. Na een kwartier schoot onze zitting al los. Zestien uur moeten we
in deze bus zitten. In het begin erg gelachen, later niet meer. Ik ben ook erg
blij dat we geen ongeluk hebben gekregen want dan had iedereen die in de bus
zat waarschijnlijk zijn benen gebroken door de rugleuningen die zo ver naar
achter hingen.
KATHMANDU
Vrijdag 14-04-2000
Vanochtend om een uur of zes aangekomen in Kathmandu. Helemaal kapot van de
busrit. Van ons laatste geld nog wat leuke dingen gekocht. Gegeten en hop naar
bed.
Zaterdag 15-04-2000
We hebben toch nog wat geld over omdat het eten van gisteren niet zo duur was
als verwacht. Dus nog een kleed gekocht. Pieter heeft zijn haar nog laten
knippen. Hop, taxi naar het vliegveld. Jammer hoor.
