Alarmfase Rood Voor Cuba
Nr. 15 | Alarmfase rood voor Cuba
Beste Pieter,
Het is alarmfase rood: de VS bereiden zich voor op een invasie van Cuba.
Woensdag sprak de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, een boodschap uit – in het Spaans, op de Cubaanse Onafhankelijkheidsdag, over de hoofden van de Cubaanse regering heen, en “rechtstreeks” tot het Cubaanse volk.
Zijn toespraak volgde een bekende formule in de Amerikaans-Cubaanse betrekkingen. Eerst, om voormalig president Nixon te parafraseren, het eiland laten ‘schreeuwen’. Vervolgens, door het lawaai heen, zachtjes spreken – met een hoogdravende belofte van de aanstaande ‘vrijheid’.
Overal op het eiland zorgt de Amerikaanse energieblokkade nog steeds voor stroomonderbrekingen en acute tekorten. Vorige week zei de Cubaanse energieminister Vicente de la O'Levy dat het land “absoluut geen” diesel en “absoluut geen” stookolie had. “We hebben geen reserves”, zei hij.
Rubio zei dat er voor honderd miljoen dollar aan voedsel en medicijnen rechtstreeks aan het Cubaanse volk geleverd kon worden via de katholieke kerk en door de VS geselecteerde liefdadigheidsinstellingen. Hij beweerde dat de ware reden waarom Cubanen geen elektriciteit, brandstof of voedsel hadden, niet de blokkade van Washington was, maar de hebzucht van hun eigen leiders.
In januari verklaarde Trump de Cubaanse regering tot een "ongewone en buitengewone bedreiging" voor de Verenigde Staten. Het presidentiële decreet herhaalde bekende beschuldigingen: Cuba zou banden hebben met Rusland, China, Iran, Hamas en Hezbollah; het land zou vijandige inlichtingendiensten huisvesten; het zou communistische ideeën over het hele continent verspreiden. Om de vermeende dreiging het hoofd te bieden, creëerde het decreet een secundair tariefsysteem voor elk land dat direct of indirect olie aan Cuba verkocht of leverde.
Sindsdien heeft slechts één tanker, de Russische Anatoly Kolodkin, brandstof geleverd. Het resultaat is af te meten in duisternis. Brandstof wordt elektriciteit. Elektriciteit wordt water, koeling, transport, medicijnen, slaap. Een tariefmaatregel in Washington leidt tot een defecte pomp in Havana, een kapotte koelkast in Santiago de Cuba, een noodstroomgenerator in een ziekenhuis in Camagüey die zijn laatste reserves verliest. De blokkade hoeft zich niet als geweld aan te kondigen. Ze werkt via elektriciteitsnetten, havens, verzekeraars, banken, scheepvaartroutes, reserveonderdelen en angst.
Voor Rubio is GAESA, het Cubaanse staatsconglomeraat dat grote delen van de Cubaanse economie beheert, de schuldige. De volgende dag arresteerde ICE in Miami Adys Lastres Morera, de zus van de uitvoerend directeur van GAESA, en noemde haar een "legaal permanent ingezetene die kan worden uitgezet".
Op 20 mei maakte het Amerikaanse ministerie van Justitie een aanklacht openbaar tegen Raúl Castro (94) en vijf medeverdachten in verband met het neerhalen van het vliegtuig Brothers to the Rescue in 1996. De aanklacht ging vergezeld van een arrestatiebevel. Gevraagd of het Amerikaanse leger Castro zou arresteren, sloot waarnemend procureur-generaal Todd Blanche dit niet uit. "We verwachten dat hij hier uit eigen wil of op een andere manier zal verschijnen," zei hij, onder applaus in Miami. De aanklachten lijken deel uit te maken van een nieuwe imperialistische modus operandi, enkele maanden na de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro.
De volgende dag heropende het Hooggerechtshof de claims die waren ingediend op grond van de Helms-Burton Act door Havana Docks, een Amerikaans bedrijf dat compensatie eist voor eigendommen die na de Cubaanse Revolutie van 1959 in beslag waren genomen. De rechters vernietigden een uitspraak van een lagere rechtbank die schadevergoedingen van 440 miljoen dollar tegen cruisemaatschappijen die tijdens de dooiperiode onder Obama in Havana aanmeerden, had verworpen.
Twee juridische sporen van contrarevolutie lopen nu parallel. Het ene beschuldigt de revolutionaire generatie van moord. Het andere blaast de eigendomsclaims van de onteigenden nieuw leven in. De oude leiders moeten worden gestraft. De oude eigenaren moeten in hun positie worden hersteld.
En voor de kust arriveerde de vliegdekschipgroep.
Op 20 mei beschreef het Amerikaanse Zuidelijk Commando de inzet van de USS Nimitz Carrier Strike Group in het Caribisch gebied als "paraatheid en aanwezigheid, ongeëvenaard bereik en dodelijkheid, en strategisch voordeel". De aankondiging viel samen met de dag waarop Washington de aanklacht tegen Castro bekendmaakte.
Een paar dagen eerder publiceerde Axios een artikel waarin geheime Amerikaanse inlichtingen werden aangehaald – waarvan de website zelf erkent dat ze "een voorwendsel voor Amerikaanse militaire actie zouden kunnen worden" – waarin werd beweerd dat Cuba meer dan 300 militaire drones had aangeschaft en mogelijke tegenaanvallen op Guantánamo Bay, Amerikaanse militaire schepen en Florida had besproken. De Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken, Bruno Rodríguez, beschuldigde Washington ervan een "frauduleuze zaak" te hebben verzonnen om sancties en mogelijke militaire interventie te rechtvaardigen. "Cuba dreigt noch wenst oorlog", zei hij.
Daarom gaf het kabinet van de Progressieve Internationale deze week zijn waarschuwing af: "Trump creëert draagvlak voor de invasie van Cuba." De verklaring veroordeelde de aanklacht tegen Raúl Castro als een nieuwe stap in Washingtons campagne voor regimeverandering en koppelde het politieke theater in Miami, de nieuwe sancties en de beschuldigingen over drones aan een bredere poging om Cuba en het westelijk halfrond te herkoloniseren.
Het scenario is zelfs voor Hollywood te afgezaagd: een vreedzame, soevereine buurman die wordt neergezet als platform voor buitenlandse tegenstanders, een belegerd land dat wordt afgeschilderd als een bedreiging, een volk dat brandstof wordt ontzegd en wordt afgeschilderd als bewijs vanf overheidsfalen. De toespraak, de sancties, de aanklacht, de transportgroep en de lekken maken allemaal deel uit van hetzelfde mechanisme.
Hondurasgate onthult dat mechanisme van binnenuit.
Op 30 april begon het onderzoeksplatform Hondurasgate met het publiceren van 37 audio-opnames afkomstig uit WhatsApp-, Signal- en Telegram-gesprekken tussen invloedrijke politieke figuren in de regio. De volledige collectie leek een transnationale operatie bloot te leggen waarbij Honduras, de Verenigde Staten, Israël en Argentinië betrokken waren: verkiezingsmanipulatie, mediaoorlogvoering, verduistering van overheidsgelden, presidentiële gratieverleningen, militaire expansie, chartersteden en een plan om Honduras te transformeren tot een strategische Amerikaans-Israëlische troef in Latijns-Amerika.
Reactionary International – het onderzoeksproject van PI dat de wereldwijde coördinatie van extreemrechts volgt – publiceerde zijn dossier over Hondurasgate. Drop Site News gaf Earshot, een onafhankelijke organisatie voor audio-onderzoek, de opdracht om drie van de gelekte opnames te analyseren. Earshot concludeerde dat de bestanden authentieke opnames waren van de voormalige en huidige Hondurese presidenten Juan Orlando Hernández en Nasry Asfura.
Hernández, de voormalige Hondurese president die in New York werd veroordeeld voor drugshandel en later gratie kreeg van Trump, zou in de bestanden zijn terugkeer aan de macht bespreken. De bestanden beschrijven een plan om ZEDE's uit te breiden – steden die de nationale soevereiniteit opheffen en in bedrijfszones veranderen – en om een nieuwe Amerikaanse militaire basis op Roatán te bouwen. In een van de opnames zou Hernández zeggen dat hij 350.000 dollar heeft gekregen van Javier Milei om met steun van de Republikeinen een mediabedrijf in de Verenigde Staten op te zetten om "de kanker van links" in Honduras en Latijns-Amerika uit te roeien. Colombia en Mexico worden als doelwitten genoemd.
In een andere opname zou Asfura het hebben over het openen van een nieuwe luchtmachtbasis op het eiland Roatán, vlakbij Próspera, een van de ZEDE's. Hij spreekt over het kopen van metalen en materialen uit Argentinië en de Verenigde Staten, terwijl hij China vermijdt. "De Chinezen deden aanbiedingen," zegt hij, "maar we geven niet toe."
Próspera, een libertaire enclave op Roatán, was bedoeld om grondgebied, wetgeving en openbaar gezag buiten de democratische controle te plaatsen. Toen de Nationale Assemblee van Honduras unaniem stemde voor de beëindiging van het ZEDE-raamwerk, klaagde Próspera Inc. de Hondurese staat aan voor meer dan 10 miljard dollar via het investeringsarbitragesysteem van de Wereldbank – een claim zo omvangrijk dat het neerkwam op een afpersing van de volkssoevereiniteit. Daarom lanceerde de Progressieve Internationale Honduras Resiste: om Honduras te verdedigen tegen het kolonialisme van bedrijven en de poging om democratisch zelfbestuur om te zetten in een investeringsconflict.
Cuba laat de druk van buitenaf zien. Hondurasgate laat de collaborateurs van binnenuit zien.
Imperialistische macht komt zelden alleen. Ze vindt lokale partners die de contracten kunnen tekenen en de straten kunnen bewaken. Ze spreken de taal van natie en orde, terwijl ze het nationale grondgebied stukje bij beetje verkopen. Hun rol is om buitenlandse overheersing te vertalen naar binnenlands bestuur.
Daarom is Hondurasgate ook buiten Honduras van belang. Het geeft de reactionaire internationale iets zeldzaams en belastends: operationele details. De samenzwering bestaat uit geld, spraakmemo's, gesprekslogboeken, campagneadviseurs, militaire plannen, evangelische mobilisatie, Israëlische lobby en de strategische doctrine van de VS.
Over het hele continent wordt het patroon steeds duidelijker. Cuba wordt onder een energiebelegering geplaatst en vervolgens hulp aangeboden onder de voorwaarden van Washington. De president van Venezuela wordt gevangengenomen en naar het noorden gevlogen. Honduras wordt omgevormd tot een platform voor de macht van de VS en Israël. Colombia en Mexico worden aangewezen als doelwitten voor mediaoorlogvoering. China wordt ingeroepen om hernieuwde overheersing te rechtvaardigen. De oude achtertuin is heropend als toneel van Amerikaans herstel.
Maar Nuestra América is geen leeg terrein. Het is een continent van georganiseerde volkeren, soevereine projecten en levende herinneringen. Het herinnert zich de staatsgrepen, junta's, schuldenvallen, de Contra's, blokkades en de verdwenen personen. Het herinnert zich ook elke daad van verzet en opbouw.
De taak is nu om het mechanisme te ontmaskeren voordat het verder oprukt. De Progressieve Internationale staat aan de zijde van de krachten in het hele continent die werken aan het breken van het mechanisme van overheersing – van Cuba dat zich verzet tegen de belegering, tot Honduras dat een samenzwering aan het licht brengt, tot elke beweging die strijdt om Nuestra América onbestuurbaar te maken voor het imperium.
In solidariteit,
Het Secretariaat van de Progressieve Internationale